Sevgili Babacığım,

Yıllar yıllar geçiyor, her şey değişiyor, her şeyden öncede ben değişiyorum. Değişmeyen tek şey değişimin kendisiymiş ya… Ama benim hayatımda hiç değişmeyen ve asla değişmeyecek olan tek ve en acı gerçek; SENİN KAYBIN.

Yoksun baba; yanımda, tenimde, saçımın telinde yoksun. Kalbimde, ruhumda, beynimde olsan da yaşamımın hiçbir anında, hiçbir üzüntümde, hiçbir mutluluğumda, hiçbir sevincimde, hiçbir hayal kırıklığımda sen yoksun. Varlığın, bedenin yok. Elbette ki her şey maddesel olarak var olmak değil, ama ben seni hiç tanımadım ki!
Gülüşünü, konuşmanı, sesinin tonunu, kahkahanı hiç görmedim, duymadım ki! Hep düşünüyorum yanımda olsaydın ağzından "yavrum, kızım" sözcükleri nasıl çıkardı? Bu duygu dolu sözler benim yüreğimi nasıl ısıtırdı? İnsanların nefret ettiği sözcükler olur mu? Benim var: BABA.

Çünkü ben bu sözcüğü "hiçbir zaman" doya doya, dolu dolu söyleyemedim. Bunu duyacak, gözlerinin içi gülecek ve beni çok büyük bir sevgiyle kucaklayacak bir babam olmadı hiç!

Evet tüm bunlar benim üzüntülerim, yokluklarım. Ama tüm bu büyük acının yanında bana en büyük onuru, şerefi yaşattın: BEN BİR ŞEHİT KIZIYIM.

Bugün ölümünün tam 10.yılı. Şu anda yanında, sevgi dolu kucağında olamasam da tam baş ucundayım . O soğuk mezar taşının tozunu ellerimden ateş çıkarcasına yıkıyorum babacığım. Gittin baba, gittin. Ben daha üç yaşındayken, seni sevmeye, tanımaya başlarken… Ben karısını, minicik bebeğini vatanı için bir yana bırakan, canını vatanına feda eden, cesur, yiğit, yüreği vatan sevgisiyle dopdolu gencecik bir üsteğmenin kızıyım. Ağlamamalıyım.

Senin ak saçlı bir dede olduğun günleri hiçbir zaman göremeyeceğim; ama sen benim anılarımda, hatıralarımda hep o yakışıklı, gururlu, cesur ve gepgenç üsteğmen olarak kalacaksın. Bu, çok onur verici baba!

Bir tek kez seni görüp seninle tanışma ve konuşma şansına sahip olsaydım sana sadece teşekkür etmek isterdim. Annemi ve beni senden yoksun bıraktın; ama bana da, Çocuklarıma da, torunlarına da inanılmaz bir gurur yaşatan ve yaşatacak olan "ŞEHİTLİK" ünvanını kazandırdın. Teşekkür ederim babacığım, teşekkür ederim…

Begüm ÖZCAN

21 / 03 / 2008

Günün birinde askerde biri çok zengin biri ise çok fakir iki kişi vardır. Aradan günler geçer ve bunlar arkadaş olur .Birbirlerine söz verirler ne olursa olsun asla ayrılmıycaklar gün gelir ve askerlikleri biter ayrılık zamanı gelir biri şehre biri ise köyüne geri döner ama hep görüşürler bir gün fakir olan gencin düğünü olur ve zengin olan arkadaşınıda çağırır arkadaşı gelir ve düğünün olacağı gün fakir olana derki kardeşim ben seni alıcağın kızı çok beğendim bunu bana verirmisin der ve fakir olan gençte şaşırır ama arkadaşı can dostu olduğu için al kardeşim senden kıymetlimi der ama içi içini yer ve çocuk kızı da köyden alıp şehre gider aradan aylar geçer ve fakir olan gencin anası ve babası ölür durumu daha da kötüye gitmeye başlar ve bir gün düşünürken benim bi can dostum var o bana yardım eder deyip köyden çıkıp can dostunun yanına gider gider ama evinde bulamaz uşağa sorar by_e nerde diye uşak iş için şehir dışına çıktığını söyler. Günlerce gidip gelir ama evde bulamaz. Bir gün evin bahçesinin etrafında dolaşırken can dostunun camda arkasının dönük bi şekilde orda olduğunu görür ve dünyası başına yıkılır çok sevdiği can dostu onu evine almamış ve kendini yok dedirtmiştir günlerce ağlayan fakir genç yolda birgün yürürken karşıdan gelen yaşlı bir adamın yolda düşüp bayıldığını görür hemen koşar adamı kaldırır hasteneye götürür ve adam bu fakir genci çok sever ve derki ey genç benimle yaşarmısın benim oğlum yok benim manevi evladım ol der ve çocukda kabul eder adam çok zengindir günün birinde gencin manevi babası vefat eder ve bütün servetini bu gence bırakır ve artık genç için can dostunndan intikam zamanıdır ve kendine büyük bir köşk alır bu köşkte can dostunun evinin karşısındadır ve partiler vermeye başlar günün birinde sabah erken saatlerde zil çalar ve kapıyı açar karşısında yaşlı fakir bir kadın dilenci çıkar ve derki oğlum yatacak yerim yok günlerdir açım biraz yiyecek bişeyler istiyorum der genç hemen kadını içeri alır ve karnını doyurur ve yaşlı kadına derki benim annem yok bana bakacak biride yok benimle yaşarmısın der ve kadın kabul eder genç yaşlı kadına anne demeye başlar günler aylar geçer ve günün birinde annesi gence oğlum artık yaşın geldi sana bir kız bulalım der gençte sen nasıl istersen anne der ve annesinden kız bulmasını ister günler sonra annesi gence kız bulduğunu söyler ve kızı eve davet eder genç kız eve gelir ve genç delikanlı şaşırır kalır çünkü kız dünyalar kadar güzeldir ve hemen evlenmek ister düğün hazırlıkları başlar ve düğün günü gelir çatar davetliler arasında eski can dostu vardır ve davetliler gelmeye başlar düğünün ortasında evlenen genç düğünü durdurur ve mikrofonu eline alır ve başlar anlatmaya derki benim bi can dostum vardı benim için canını vereceğini söylüyordu ama yapmadı benim en güzel günümde evleneceğim gün baş davetlim olarak geldi ve düğün günü benim evleneceğim kızı beğendiğini söyleyip benden istedi ve bende verdim sonra ben çok fakirdim yiyecek ekmeğim bile yoktu bende kalktım candostum bana yardım eder diye onun yanına gittim ama beni evine almadı yüzüme bile bakmadı der tabi davetliler hayretler içinde kalır ve kim bu adi insan diye söylenmeye başlarlar ve en sonunda gencin can dostu dayanamayarak sahneye çıkar ve gencin elinden mikrofonu alır ve başlar anlatmaya evet o adi insan benim ama bunları neden yaptığımı kimse bilmiyor der ve anlatır benim can dostumun köyde evleneceği kız kötü bir kızdı ve ben onu tanıyordum aldım ve şehirde onu serbest bıraktım can dostum lekelenmesin diye sonra onu niye eve almadığımı söyleyeyim benim can dostum çok haysiyetli olduğu için onu evime almadım ona para vermedim çünkü o bunu kabul etmezdi bende ona kendi öz babamı gönderdim o kurtardığı yaşlı adam benim öz babamdı babam öldü ve bütün mirasını can dostuma bıraktı der ve can dostumun anneside yoktu bakacak kimsesi yoktu ve ben ona kendi annemi gönderdim der ona bakması için ve son olarak şu masada oturan dünyalar güzeli kız benim öz kız kardeşimdir onuda evlenmesi için ben gönderdim der ve salonda gözyaşları sel olup gider ve iki can dostu birbirlerine sarılarak mutluluk tablosu çizerler unutmayınki hayatta sadece birtane ama birtane dostunuz olsun ama bölesi olsun

Hiç kimse bir arkadaş kaybedecek kadar zengin değildir.